Ohhhh…. Ma obsesyjo…

Dreszcze mną targają, bo oto w nucie balu senatorskiego chwila przerwy. Dymkiem się można zaciągnąć, z damami pięknemi porozmawiać, a nade wszystko relaks mózgu przy prasie ukochanej poczynić. Skąd u Ciebie Timo ta obsesja? Goście pytają. A ja ręcę tylko bezradnie rozkładam, uśmiech głupawy na buzię ubieram i nawet w duszy śmiechu szyderczego wykrzesać nie mogę, no bo nie wiem po prostu! Najzwyczajniej w świecie nie wiem…

Młody ciałem i duchem, nie tak dawno temu jeszcze wróciłem z filmu niejakiego Michaela Moora, którego tytuł brzmiał “Zabawy z bronią”. Szukając wad systemu wszędzie gdzie się da, a nade wszystko szukając potwierdzenia dla swej małej obsesyi, sięgnąłem po ukochaną gazetę z czerwonym prostokątem z boku, by dowiedzieć się o podłych manipulacjach tego pseudo-dokumentalisty. Z innymi zjednoczonymi w wierze w prostokąt dyskutując, przekonałem się, że ja faktycznie jakiś nie taki – że ten Moore to idiota, a filmu to nawet nie oglądali. W kwiecie wieku będąc, wybrałem się na kolejny film z cyklu – “Fahrenheit 9/11″. Zgłodniały rzuciłem się po powrocie na recenzję i na szczęście okazało się, że Moore trochę (niedużo – bo wciąż przeciwny wojnie w Iraku) zmądrzał. Namawia do głosowania na Ala Gora. Dysonanse się we mnie tworzyły nieustannie…

Aż wreszcie, niedawno trafiła mi w ręce recenzja ostatniego filmu Moora… Otóż słuchajcie! Wreszcie jest! Wreszcie Michael Moore uzyskał prawo do tego by zwać się filmowcem! Przestał już być manipulatorem. “Chorować w USA” pokazało dobitnie, że Michael to dokumentalista z prawdziwego zdarzenia. Chórem potwierdza to grono zjednoczonych w wierze.

Tylko dlaczego kuna, ja mam wrażenie zupełnie odmienne?

K4nia na swoim blogu ostatnio napisał o możliwościach manipulacji, które daje władza nad Google. Dokładnie takie same możliwości, a nawet większe daje władza nad tytułem prasowym – zwłaszcza tak poczytnym jak czerwony prostokąt. Czy mam za złe Gazecie to, że posiada jakąś tam swoją linię? Ależ skąd, w dupie to mam. Czy mam za złe, że manipuluje? Gdzie tam, niech sobie manipuluje.

Dobra propaganda polega jednak na tym, by indoktrynowany wmawiane przekonania uznał za swoje. A mnie niezmiernie bawi obserwowanie reakcji ludziów, którym próbuje się ów proces pokazać. Gdy zaczynaliśmy okupcje Iraku, w gronie młodych socjologów toczyliśmy dyskusje nt. tegoż zdarzenia. Niewielu był takich, którzy jak ja by najzwyczajniej w świecei skurwysyństwem nazwali. Nikt nie śmiał przeciwstawić się “jedynemu źródłu prawdy”. Na szczęście od jakiegoś czasu w “Biblii” kierunek zmienił się zdecydowanie i oto moi bracia w wierze odważyli się również okupację potępić.

A teraz już ręcę z uciechy zacieram, bo mam nieodparte wrażenie, że czerwony prsotokąt znów drobny zwrot teraz wykona. I wszyscy ci, zapatrzeni do tej pory w Słońce Peru i jego cuda, będą wreszcie mogli podnieść głosy w stylu: “ile można czekać!” albo “społeczeństwo zagłosowało na PO, żeby odsunąć Kaczyńskich. Szkoda, że Tusk nic nie pokazał”. Albo jeszcze inaczej: “przynajmniej podniosły się standardy rządzących. Szkoda, że poza tym nie wydarzyło się nic”.

No nie mogę się normalnie doczekać. Na szczęście orkiestra senatorska zaczyna już grać. Idę popatrzyć na w rytm jej tańczących. Pooglądacie ze mną?

~ - autor: timoboll w dniu wrzesień 26, 2008.